Tagarchief: Van Werven

Het effect van recycled content

foto Peter Brughmans 2016 (door Kris van Exel) (1)(ENT_ID=11559 kopiëren
Lees het gehele artikel

Al langere tijd spreken en speculeren we over ‘recycled content’. Wat zijn de effecten hiervan op kunststof recyclage? Is het invoeren van een verplichting op recycled content nog wel nodig, nu de vraag naar recyclaat groter is dan de beschikbaarheid? Of geeft het juist stabiliteit aan de afzetmarkt?

In het afgelopen jaar zagen we de afzetmarkt van plastic recyclaat volledig veranderen: we begonnen met een overaanbod en hebben nu een tekort aan secundaire plastic grondstoffen. De groeiende bewustwording rondom duurzaamheid speelt hierbij een rol, maar de sterk gestegen prijs voor primaire grondstoffen heeft ook zeker de motivatie van producenten versterkt.

Stabiele markt creëren

Door Europese maatregelen rondom het recycleren van plastic – zoals een stort­verbod, stort- en/of verbrandingsbelasting en producenten­verantwoordelijkheid – groeit het aanbod van plastic afval bij recyclage­bedrijven de komende jaren. Dat is noodzakelijk om de doel­stellingen te realiseren die we allemaal voor ogen hebben. Om de continuïteit van plastic recyclage te waar­borgen, is het belangrijk om niet alleen aan de input­zijde, maar ook aan de outputzijde een stabiele markt te creëren. Dat bevordert het innovatie­vermogen en de investerings­bereidheid van plastic recyclagebedrijven.

Effect in Verenigd Koninkrijk

In het Verenigd Koninkrijk ervaren we momenteel de effecten van recycled content. Sinds 1 april 2022 geldt daar op meerdere plastic producten een verplichting van 30%. Producenten die hier niet aan voldoen, moeten belasting betalen over de primaire grondstoffen. Waar ons plastic recyclaat tot eind 2021 nog veel naar het vaste land werd afgezet, is de vraag in het Verenigd Koninkrijk dit jaar sterk gegroeid. De markt voor secundaire grondstoffen was eerst sterk gelinkt aan de prijs voor primaire grondstoffen. Nu ontstaan twee verschillende markten: beide met hun eigen kosten, opbrengsten én schommeling in vraag en aanbod. Concurrentie in de secundaire grondstoffenmarkt is er alleen tussen recyclers onderling en heeft geen relatie meer met de prijs voor fossiele grondstoffen, wereldpolitiek of veranderingen in vraag en aanbod van primaire grondstoffen. Zo zorgt recycled content voor een stabiele markt en daarmee voor continuïteit van plastic recycling. De enige vraag die nog overblijft is: wanneer voeren we de verplichting op recycled content Europabreed in?  

Van Werven recyclet in 2022 PP-plastics uit de Nieuwe Blauwe Zak

PP-verpakkingen-2
Lees het gehele artikel

Van Werven Plastic Recycling recycleert dit jaar huishoudelijke PP-plastics van België. Het bedrijf tekende een jaarcontract met Fost Plus, de organisatie die verantwoordelijk is voor de inzameling, sortering en recyclage van huishoudelijk verpakkingsafval in België.

Vorig jaar introduceerde Fost Plus de Nieuwe Blauwe Zak. Hierin mogen consumenten naast plastic flessen en flacons, metalen verpakkingen en drankkartons óók PP-plastic verpakkingen deponeren. Van ijskreembakjes tot botervlootjes: PP-plastic verpakkingsafval dat in 2022 in deze Nieuwe Blauwe Zak verdwijnt, komt bij Van Werven in Lanaken terecht. Sinds januari verwerkt dit recyclagebedrijf een groot deel van de Belgische huishoudelijke PP-plastic verpakkingen tot een nieuwe grondstof, waarvan uiteindelijk nieuwe producten worden gemaakt. 

De nieuwe PMD-zak

Arne Herpoele, general manager bij Van Werven, is blij met de komst van de Nieuwe Blauwe Zak. “Zo kunnen we nog meer plastic recyclen, wat een hoop energie en CO2-uitstoot bespaart. We zijn trots dat Van Werven hier dit jaar aan bij mag dragen. Vanuit onze missie ‘de keten sluiten’ zijn we al zeventien jaar actief in plastic recycling. Inmiddels werkt Van Werven vanuit zeven vestigingen in Europa. We beschikken dus over veel ervaring en capaciteit.”

Het proces

Benieuwd hoe de reis van het weggegooide PP-plastic verpakkingsafval er dit jaar uitziet? Nadat de intercommunale de Nieuwe Blauwe Zak thuis heeft opgehaald, worden de verpakkingen bij diverse sorteerinstallaties per materiaalsoort gesorteerd en in grote balen geperst. Daarna komen de gebaalde PP-verpakkingen aan bij Van Werven in Lanaken, de Belgische koploper in het recyclen van gebruikte harde kunststoffen. Zij verkleinen het plastic, maken het schoon, controleren de kwaliteit en maken maalgoed. Vervolgens gaat dit verpakkingsmaalgoed naar Raff Plastics in Houthulst. Zij smelten het op en mengen op basis van de eisen van de eindafnemer verschillende toevoegingen bij, zoals kleurstoffen. Uiteindelijk ontstaan er allemaal kleine plastic korreltjes, waarvan een producent weer nieuwe plastic producten kan maken. Een wasmand, afvalbak, krat of emmer bijvoorbeeld!

Het recyclingproces zien? Bekijk deze video. 

Wie wordt leverancier van het recyclaat?

foto Peter Brughmans 2016 (door Kris van Exel) (1)(ENT_ID=11559 kopiëren
Lees het gehele artikel

2020 was een moeilijk jaar. De afzet van plastic recyclaat stagneerde en recycleerders bouwden grote voorraden op. Dat veranderde in de eerste helft van 2021: plotseling verdwenen voorraden ‘als sneeuw voor de zon’. Al snel was de vraag naar recyclaat zelfs groter dan het aanbod. Hieraan lagen meerdere oorzaken ten grondslag. Niet alleen de aanmerkelijk hogere grondstofprijs, maar zeker ook de groeiende bewustwording rond het toepassen van recyclaat in nieuwe plastic producten. 

Alles duidt erop dat de situatie van 2020 niet meer terugkomt en we in 2021 door een ‘tipping point’ zijn gegaan. Voor recycleerders is het vinden van recycleerbaar plastic afval nu weer de grootste uitdaging. Voor producenten en converters is het de vraag wie de gerecycleerde grondstof gaat leveren en in welke producten het moet worden toegepast. 

Hoeveel recycled content?

De verwachting is dat het maximaal haalbare percentage aan recycled content in 2040 nog onder de 50% zal liggen. Er moeten dus keuzes worden gemaakt. Verdeel je het beschikbare recyclaat over alle producten? Of kies je ervoor om enkele producten van 100% recyclaat te produceren en voor overige producten virgin toe te passen? Die keuze kan medebepalen wie de leverancier wordt van het plastic recyclaat. Een compoundeur die flakes omzet in klantspecifiek granulaat, óf de virgin leverancier? Niet iedere converter zal recyclaat en virgin willen mengen om een recycled content-percentage te realiseren. Een grondstofleverancier die het materiaal kant-en-klaar aanlevert heeft dan de voorkeur. Als het gaat om producten die 100% uit recyclaat bestaan, zal de compoundeur eerder als leverancier worden gezien.

Gecertificeerde systemen

Voor een breed klantenportfolio is het ook mogelijk dat beide methoden onderdeel gaan uitmaken van dezelfde leverancier. Naar verwachting zal de strategische positionering van leveranciers de komende jaren een ontwikkeling doormaken. Daarnaast zijn er controleerbare gecertificeerde systemen nodig om het percentage recycled content bij levering zeker te stellen. Ook op dat vlak is ontwikkeling nodig, met betrokkenheid van alle partijen in de keten. Soms zou je graag willen weten hoe de markt er over tien jaar uitziet … maar de weg ernaartoe medevormgeven is net zo interessant!   

Klimaatkansen die we niet moeten laten liggen

foto Peter Brughmans 2016 (door Kris van Exel) (1)(ENT_ID=11559 kopiëren
Lees het gehele artikel

Inmiddels zijn we het er allemaal over eens dat ons klimaat verandert. ‘Het is niet vijf voor twaalf, maar al vijf over twaalf’, is een ­veel­gehoorde boodschap. Minder CO2-emissie dus!

Overheden geven miljarden uit om dat te realiseren. Initiatieven die een bijdrage leveren aan het verlagen van de CO2-uitstoot ontvangen hoge subsidies. Elektrische auto’s worden sterk gepromoot als alternatief op fossiel aangedreven exemplaren en huizen moeten anders worden verwarmd. De noodzakelijke energietransitie van fossiel naar duurzaam kan de groeiende vraag naar elektriciteit maar met moeite bijhouden. Een stijgend percentage groene energie hoeft nog niet te betekenen dat grijs afneemt: geen eenvoudige opgave dus. 

Wat vaak wordt vergeten, is de bijdrage die recyclage kan leveren aan het verminderen van de CO2-emissie. Zeker plastic recyclage draagt aanzienlijk bij aan het verminderen van CO2-uitstoot. Zowel het verbranden van plastic afval als het produceren van primair plastic produceert CO2. Twee keer fout dus, terwijl het makkelijk anders kan zónder dat daar subsidie voor nodig is. 

Een voorbeeld ter onderbouwing: iedere ton aangeleverd bij een plastic recyclagebedrijf, bespaart meer CO2 dan één elektrische auto per jaar. Waarom verbranden we dan nog altijd een groot deel van deze mechanisch goed te recycleren grondstof? ‘Onbekend maakt onbemind’, zegt een oud spreekwoord. Iedere kans om dit te vertellen, moeten we gebruiken. Dus ook hier!

Natuurlijk gaat aan de bron scheiden en recycleren niet vanzelf. Het vraagt om organisatie, voorlichting en logistieke afstemming. Maar de milieubijdrage is ten opzichte van de inspanning groot. Zeker als je de meerkosten van de aanschaf van een elektrische auto vergelijkt met de meerkosten van het recycleren van een ton harde plastics. Bovendien levert plastic recyclage een bijdrage aan het behoud van onze grondstoffen. 

Elke inwoner gooit jaarlijks gemiddeld drie tot vier kilo harde plastics uit grof huishoudelijk afval weg. Het is eenvoudig uit te rekenen hoeveel CO2 we daarmee nog kunnen besparen. Kansen die we niet moeten laten liggen, maar met beide handen moeten aangrijpen!    

​Het effect van belasting op plastic recyclage

foto Peter Brughmans 2016 (door Kris van Exel) (1)(ENT_ID=11559 kopiëren
Lees het gehele artikel

Dit onderwerp kan vanuit verschillende invalshoeken worden belicht. Heeft belasting een positief effect als je het invoert op nationaal of Europees niveau? Hef je de belasting op polymeren als basisgrondstof voor productie, of pas later in het proces op geproduceerde plastic producten? Hoe gaan we om met de import van plastic producten? Wat is het effect op de concurrentiepositie en het mogelijk ‘verschuiven’ van de industrie naar andere landen waar geen belasting wordt geheven 

Veel vraagtekens, die het doel van de vraag al snel laten ondersneeuwen: verbetert de afzet van recyclaat als we belasting gaan heffen? Daarover zijn plastic recycleerders het eens. Een belasting op virgin plastic gaat het recyclageprobleem niet oplossen. De invoering van een verplichting op recycled content – voor meerdere categorieën plastic producten – is een beter instrument. Daarmee koppelen we de prijs van recyclaat los van de prijs van virgin materiaal, waardoor de plasticrecyclagemarkt stabiliseert en professionaliseert.

Verbod op storten

Het probleem voor recycleerders is overigens niet de afzet van recyclaat, maar het vinden van plastic afval dat geschikt is voor recyclage. Verreweg het meeste recycleerbare plastic afval wordt in Europa nog altijd gestort of verbrand, omdat dat goedkoper is. Een belasting op virgin plastic gaat dit probleem niet oplossen; dit vraagt om maatregelen aan de afvalkant. In landen waar nog veel afval wordt gestort, helpt een stortverbod of belasting op het storten van afval veel beter. Dat zou tegelijkertijd positieve effecten hebben op andere recycleerbare stromen. 

Verbod op verbranden

In landen waar brandbaar afval in een AVI wordt verwerkt, zou een ­belasting op het verbranden van recycleerbaar afval een steun in de rug zijn voor ­recycleerders, maar nog beter is een verbod. Eerst het afval sorteren op ­recycleerbare stromen, alvorens het residu te verwerken in een AVI. Dát zet zoden aan de dijk en helpt hergebruikdoelstellingen te realiseren! 

Gezamenlijk meerjarenplan

Deze aanpak vraagt om een gezamenlijk strategisch meerjarenplan van de politiek en het bedrijfsleven. We kunnen het niet van de ene op de andere dag invoeren, dat begrijpt iedereen. Maar een duidelijk plan met heldere keuzes en mijlpalen zet ondernemers in de starthouding. Investeringen zijn nodig om zowel het sorteren als recycleren mogelijk te maken. De afval- en recyclage-industrie pakt dat graag op, als we kunnen rekenen op duidelijke sturingsmaatregelen en ingangsdata. De per 2 juli 2021 inwerking getreden VLAREMA-8 regeling is hiervan een mooi voorbeeld.

Laten we er niet te lang mee wachten. Al het afval wat we in de tussentijd storten of verbranden, kunnen we (ook in de toekomst) niet meer recycleren!  

EU-belasting op niet-gerecycleerde plastic verpakkingen: een recyclagekans of budgetdoel?

foto Peter Brughmans 2016 (door Kris van Exel)_0001(ENT_ID=7646 kopiëren
Lees het gehele artikel

De plasticbelasting is dus een financieel instrument. Het is niet gebaseerd op meer recyclage, maar op het dichten van een budgettekort. 

Voor elk land is begroot wat de taks gaat opleveren. In Nederland is dat 196 miljoen euro per jaar en in België 187 miljoen euro per jaar (bron: Eurostat). Onze inspanningen moeten naar mijn mening niet gericht zijn op het behalen van deze gebudgetteerde bedragen, maar op het realiseren van zoveel mogelijk gerecycleerde verpakkingen. De vraag die bij mij opkomt, is hoe we de plasticbelasting kunnen inzetten om dat te bereiken. Als lidstaten de taks uit algemene middelen betalen, voelt niemand dit direct in zijn portemonnee. De maatregel zal in dat geval weinig directe effecten hebben. Ook het doorschuiven van de belasting naar producenten via bestaande systemen van producentenverantwoordelijkheid lijkt mij niet de juiste aanpak. Het gevolg daarvan kan zijn dat producenten kiezen voor andere materiaalsoorten die, zoals een recent rapport van TNO laat zien, ten opzichte van plastic verpakkingen een aanzienlijke hogere milieubelasting (factor 2 – 3) met zich meebrengen. ‘Plastic is fantastic’, mits je er ook in de afvalfase verstandig mee omgaat.

Naar een hoger recyclagepercentage

Indirecte effecten van de plasticbelasting kunnen wél bijdragen aan een ­hoger recyclagepercentage. De Europese taks kan een aanjager zijn van ­nieuwe ideeën, met als gevolg dat de belastingafdracht afneemt. Bijvoorbeeld door een sorteerplicht in te voeren op recycleerbaar afval. Sommige Europese landen brengen hun afval nog direct naar stortplaatsen. Voor hen is de invoering van een taks op het storten een belangrijke eerste stap om alternatieven te stimuleren. Door vervolgens ook hier een sorteerplicht in te voeren, worden de eerste stappen gezet richting een hoger recyclagepercentage. 

Balans in vraag en aanbod

Zodra recycled content in nieuwe producten verplicht is (naar verwachting in 2022), is het noodzakelijk dat er meer plastic afval bij een recycleerder wordt aangeboden. Alleen dan ontstaat er een balans tussen vraag en aanbod van recyclaat. Laten we de vele miljoenen daarom gebruiken om recyclagekansen te vergroten en niet om budgetdoelen te realiseren door de recyclageoptie af te kopen.   

Voldoende recyclaat beschikbaar?

foto Peter Brughmans 2016 kopiëren
Lees het gehele artikel

Waar de output nu tot problemen en stagnatie leidt, verschuift de onbalans dan naar het inputvolume van de recycleerder. Dit geeft nogmaals het wankele evenwicht weer in de transitie naar een meer circulair model. Hoe ondervangen we dit tekort aan te recycleren plastic afval en groeien we juist mee met de afzet van gerecycleerd materiaal? Het is noodzakelijk om de circulaire doelen die we stelden, te realiseren. 

Er is veel meer plastic afval dan de hoeveelheid die recycleerders momenteel recycleren. De overige stroom plastic is echter vermengd met ander afval en wordt naar een stortplaats of verbrandingsoven afgevoerd. Meer scheiden, aan de bron of achteraf, blijkt economisch vaak op problemen te stuiten. Logistieke kosten zijn te hoog, sorteren is te duur, de opbrengst van recyclaat is te laag … Het zijn argumenten die we dagelijks horen. Wat is de oplossing voor deze situatie?

Europese regels, nationale invloed

In de praktijk zien we in diverse landen verschillende ontwikkelingen. De afvalstrategie is gebaseerd op Europese regels, maar wordt grotendeels beïnvloed door nationale wet- en regelgeving. Denk hierbij aan een stortverbod, een stort- en verbrandingsheffing, CO2-tax en subsidie op energie uit afval. In meerdere West-Europese landen is het storten van brandbaar afval al verboden. Logisch, want op de Ladder van Lansink staat ‘storten’ op de onderste trede. ‘Verbranden’ staat daar net boven. Toch wordt dit nog te veel gedaan. De reden is simpel: verbranden is goedkoper dan recycleren via scheiding aan de bron of achteraf. Hogere belastingheffingen op het verbranden van afval geven een duwtje in de juiste richting, maar deze heffingen maken het ook duurder om residu te verbranden. Daardoor stijgen de kosten van recycleren. Beter is een verbod op het verbranden van recycleerbaar afval. Anders gezegd: een sorteerplicht voor recycleerbaar afval. Hiermee stimuleren we niet alleen het recycleren van plastic afval, maar tegelijkertijd het recycleren van andere recycleerbare afvalstromen.

Langdurige balans

Niet aan de bron gescheiden recycleerbaar afval gaat eerst naar een sortering. Vervolgens kan het residu worden afgevoerd naar een afvalenergiecentrale met energieterugwinning. Het sorteren vindt plaats volgens de Best Beschikbare Werkwijzen. Dit betekent dat de sorteerder alleen via deze sorteermethodes zijn residu naar een afvalenergiecentrale kan afvoeren. Het Best Beschikbare Werkwijze zegt niet alleen iets over de sorteertechniek, maar ook over de afzetmogelijkheid van de te recycleren afvalstroom. Hiermee kunnen vraag en aanbod langdurig met elkaar in balans worden gebracht.  Met deze aanpak kan de belastingheffing op het verbranden van afval komen te vervallen. Deze heffing remt het businessmodel juist, omdat recycleren hierdoor duurder wordt. Het vervallen van de heffing geeft ook afvalenergiecentrales de mogelijkheid om hun capaciteit op Europese schaal in te zetten.

Samen kansen pakken

Ook EU-lidstaten zijn gebaat bij een hoger recyclagepercentage van plastic verpakkingen. De per 1 januari in te voeren ‘contributie’ van 800 euro per ton op niet gerecycleerde plastic verpakkingen kan dan aanzienlijk verlagen.  Wie kan hierop tegen zijn? Een win-win voor alle betrokken partijen en vooral voor het milieu en klimaat. Laten we samen deze kansen pakken en snel starten!   

Recycled Content

foto-peter-brughmans-2016-door-kris-van-exel_0001ent_id7646-kopieren
Lees het gehele artikel

In de afgelopen maanden merkten we hoe fragiel de afzetmarkt voor kunststof recyclaat is. Iedere kunststof recycleerder ervoer de negatieve gevolgen van de onbalans tussen vraag en aanbod. Over de oorzaken van deze situatie is al veel gezegd. Waar ligt de oplossing?

Recycled Content is een verplichting op het toepassen van recyclaat in nieuwe plastic producten. Het lijkt de meest voor de hand liggende oplossing om het evenwicht tussen vraag en aanbod te herstellen. Meerdere landen dragen deze gedachte inmiddels ook op politiek en overheidsvlak. Om marktverstoringen tussen de lidstaten te voorkomen, is het noodzakelijk om Recycled Content op Europees niveau door te voeren. We kunnen de internationale plasticmarkt alleen in de afvalfase door nationale wetgeving richting recyclage sturen. De productie van plastic grondstoffen en plastic producten kent een veel breder speelveld, dat zich niet door landgrenzen laat beteugelen. Het is mooi dat de Recycled Content gedachte naadloos aansluit op de Green Deal die Europa eind 2019 lanceerde.

Vragen

Voordat we een Recycled Content regeling definitief kunnen invoeren, moeten we de verplichting op de toepassing van recyclaat verder uitwerken. Meerdere vragen komen daarbij naar boven. In welke plastic producten en met welk percentage passen we kunststof recyclaat toe? Tellen zowel post-industrial als post-consumer volumes mee? Maakt het een verschil of plastic mechanisch of chemisch is gerecycleerd? Welke techniek heeft de voorkeur, gelet op yield- en residueffecten? Passen we de regeling toe op alle plastic producten en verpakkingen; ook op foodverpakkingen? Is alleen een Recycled Content verplichting voldoende? Of is er ook sturing nodig om plastic afval naar een recycleerder te brengen, omdat er anders veel te weinig recyclaat beschikbaar is? Hoe toon je aan dat recyclaat is toegepast? Beschikt iedere plastic converter straks over een menginstallatie of levert de virgin producent al Recycled Content? Als recyclaat onvoldoende beschikbaar is, kiezen we dan voor een toepassing in de foodsector? Of juist voor toepassing in minder gevoelige en sneller toepasbare oplossingen zoals non-food verpakkingen en de bouw-, infra- en automotivesector?

Volume

De komende decennia zal de vraag naar nieuwe plastic producten in tonnage vele malen groter zijn dan het beschikbare recyclaat. Dat heeft meerdere oorzaken. Zonder nationale sturing door de overheid komt plastic afval veelal niet bij een recycleerder, maar op een stortplaats of in een verbrandingsoven terecht. Daarnaast is de levensduur van veel plastic producten lang. Daardoor komt een groot deel van de plastic producten jarenlang niet beschikbaar voor recyclage. Hierbij kan je bijvoorbeeld denken aan plastic in de automotive-, bouw- of infrasector. Bij elke recyclagestap naar een secundaire grondstof komt residu vrij, dat veelal als afval zal worden beschouwd. Hoe hoger de kwaliteitseisen, des te hoger het uitvalpercentage. Export van plastic afval buiten Europa verlaagt het beschikbare recyclaat-volume binnen Europa. Niet alleen doordat het materiaal niet terugkomt als grondstof, maar ook omdat er vaak meer ‘verloren’ gaat.

Samen tot een efficiënte oplossing

Om de definitie van Recycled Content in te vullen, is een nauwe samenwerking tussen de politiek, de overheid en het bedrijfsleven noodzakelijk. Het vraagt om specifieke kennis van de markt, de kosten en de toepassingsmogelijkheden. Mijn conclusie is dat we allemaal dezelfde circulaire kant op willen. Alleen samen komen we tot de meest efficiënte oplossing die hergebruik van plastic als grondstof stimuleert. Laten we vandaag starten met de uitwerking en het effect van invoering al in 2022 ervaren!   

De Pen | Ton van der Giessen, CEO Van Werven

ton-van-der-giessen-1-high-resolution-kopieren
Lees het gehele artikel

Virgin of recyclaat?

“Een zegen was het. China wilde niet langer het ‘afvoerputje’ van de wereld zijn en sloot in januari 2018 de grenzen voor onder meer plastic afval. Ineens was er meer dan voldoende plasticafval om te recyclen. Een van de twee grootste uitdagingen van onze sector – waar halen we voldoende recyclebaar materiaal vandaan –  was opgelost. Niet wetende wat er op de loer lag betreft onze tweede grote uitdaging. Deze luidt: Waar kunnen we de gerecyclede grondstoffen weer kwijt?

Het is een mooie uitdaging. Immers, het is goed om samen na te denken over een circulaire economie. En dat leek te slagen. Steeds meer bedrijven willen duurzaam ondernemen. De prijs van deze ‘groene’ grondstof is hierin echter nog altijd een heikel punt. Uiteraard moet het toepassen van de gerecyclede grondstof rendabel zijn voor beide partijen.
En toch, het onverwachte gebeurde in het afgelopen jaar. Amerika besloot de productie van schaliegas flink uit te breiden. Met als doel minder afhankelijk te zijn van brandstoffen uit het Midden-Oosten. Naast brandstoffen kan met hetzelfde schaliegas ook plastic worden geproduceerd. Een methode die goedkoper is dan de productie van plastic uit aardolie. Het gevolg is te zien in de grafiek. In januari 2018 was de hoeveelheid plastic dat uit Amerika naar Europa werd vervoerd nagenoeg nihil. In de tweede helft van 2019 steeg dit aantal tot 40.000 ton per maand. Doordat er veel meer werd geproduceerd dan er nodig was, ging de prijs van vooral virgin (primair) PE flink omlaag.

Verstoring van evenwicht

In de sterk concurrentiële markt van de maakindustrie speelt de inkoopprijs van de grondstof nog altijd een belangrijke rol. Het gevolg was dan ook een daling van de tarieven van recyclaat en een flinke overstap van recyclaat naar virgin. De recyclers kunnen als gevolg daarvan hun businessmodel niet meer sluitend krijgen. Aan de inkoopkant dan maar compenseren en het plastic afval voor recycling duurder maken? Of raken we dan juist de input weer kwijt omdat verbranden of storten dan weer goedkoper is? Kortom, een verstoring van het toch al wankele evenwicht. De recyclers – ook van papier, hout, textiel en metaal – hebben het zwaar. Iedereen ervaart dezelfde problematiek. Dalende opbrengsten voor secundaire grondstoffen en teruglopende afzet.

k243157a_eu_pe_importe_aus_usa_sa_2016_2019-kopieren

Maar wacht even… We hebben als Europa toch circulaire doelen gesteld? De EU Green Deal; ambitieus en heel duidelijk. Helaas is tot nu toe de weg naar deze doelen nog een dwaalspoor. Realisatie van de noodzakelijke circulaire doelen vraagt om meer dan alleen politieke ambitie.

Als we deze doelen in 2030 willen halen moeten we niet wachten met actie tot 2029. Gisteren hadden we moeten starten! Mogelijkheden zijn er genoeg. We kunnen als Europa fabrikanten verplichten om een minimaal percentage recyclaat te verwerken in hun producten. Een verbrandingsverbod op recyclebaar afval brengt de markt aan de input zijde van de recycler meer in balans. Bij de concurrentie tussen de recyclers onderling moet niet het vernietigen van de grondstof het goedkope alternatief zijn!

Gemiste kans

Als recyclingbedrijf steken we onze nek uit om stappen te zetten richting de gewenste circulaire economie. Helaas remt deze nieuwe ontwikkeling enorm de afzet van onze grondstoffen. Het stimuleert ook geen nieuwe initiatieven. Zo wordt het ontwikkelproces van een circulaire economie afgeremd. En let wel: alles wat we nu verbranden of storten kunnen we in de toekomst niet meer recyclen. Een gemiste circulaire kans!

Onlangs zat ik in de auto en luisterde naar een prachtige reclame van een shampoomerk. ‘Onze flacons zijn volledig recyclebaar.’ Dan denk ik: ‘Nee, stop. Ze moeten gemaakt worden van recyclaat!’ Als iedereen op deze wijze blijft ondernemen, dan wordt er niets gerecycled. Maak je product van recyclaat, pas dan volgt er weer zegen.”

Intensievere samenwerking tussen Easyfairs en Van Werven voor afvalmanagement Evenementenhal-locaties

pb1
Lees het gehele artikel

Eigenaar Easyfairs en afvalpartner Van Werven hebben op de tweede beursdag van de vakbeurs Recycling in Gorinchem hun handtekening gezet onder een nieuw samenwerkingscontract voor het afvalmanagement van de Evenementenhal-locaties Gorinchem en Hardenberg. “Met deze samenwerking zetten we een volgende stap naar een nog beter afvalmanagement met duurzaamheid als uitgangspunt”, zegt CEO Jeroen van Hooff van Easyfairs Nederland.

Easyfairs is een wereldwijde beursorganisator en bovendien eigenaar van eventlocaties in Europa. Onder de vlag van Easyfairs Nederland is het onder meer eigenaar van Evenementenhal Gorinchem en Evenementenhal Hardenberg. Deze twee locaties zijn ieder jaar gezamenlijk goed voor meer dan 200 events, enerzijds georganiseerd door Easyfairs en anderzijds door externe partijen. Deze events zijn goed voor ruim een half miljoen bezoekers per jaar. Van Hooff: “Men kan zich voorstellen dat dat leidt tot de nodige afvalstromen. We hebben al goede stappen gemaakt, maar we streven ernaar om de hoeveelheid afval per bezoeker verder te verminderen en meer en beter te recyclen.”

In de afgelopen twee jaar heeft Easyfairs al de nodige aanpassingen doorgevoerd om de afvalstromen verder te verminderen. Plasticattributen als plastic borden en kommen zijn in de ban gedaan en vervangen door milieuvriendelijke alternatieven. Van Hooff: “Duurzaamheid gaat bij ons verder dan alleen afvalmanagement. Kijk bijvoorbeeld naar onze nieuwe bovenverdieping in Gorinchem: Next Level. De sanitaire voorzieningen bestaan onder meer uit watervrije urinoirs, hierdoor besparen we duizenden liters kostbaar drinkwater per jaar. Ook hergebruiken we als één van de weinige evenementenlocaties in Nederland onze vloerbedekking.”

CEO Jeroen van Hooff van Easyfairs Nederland (links) en Ton van der Giessen (CEO Van Werven) ondertekenen het vernieuwde samenwerkingscontract. Fotobron: Easyfairs Nederland.

 

In samenwerking met Van Werven zijn de bestaande afvalstromen in kaart gebracht voor de locaties Gorinchem en Hardenberg. “We gaan scheiden aan de bron. Oftewel, papier, swill, gft, folies, glas en meer. Al deze grondstoffen gingen voorheen naar het restafval en werden verbrand. Dit afval verbranden is in onze ogen geen oplossing. Op onze recyclingvestigingen maken we van zo’n 92 procent van het afval weer nieuwe producten. Recycling is niet alleen goed voor onze leefomgeving, maar bespaart ook kosten. Bij Van Werven noemen we dit samen werken aan échte oplossingen”, zegt CEO Ton van der Giessen van Van Werven.

Van Hooff vult aan: “Vanuit Easyfairs hebben we ook gekeken naar de hoeveelheid afvalstromen en welke afvalstromen verminderd kunnen worden. Vanaf 2020 slaan we al een zeer grote slag met de introductie van onze smartbadge technologie op alle vakbeurzen die georganiseerd worden door Easyfairs. Iedere bezoeker ontvangt vanaf komend jaar bij binnenkomst een badge en zij kunnen met deze badge exposantenstands scannen waarin ze geïnteresseerd zijn en waarover ze meer informatie willen. Na het beursbezoek ontvangen ze een e-mail met daarin alle informatie van de exposanten die ze gescand hebben. Deze tool is erg gebruiksvriendelijk en ook nog eens beter voor het milieu, want het bespaart veel drukwerk”, aldus Van Hooff.

“De vraag naar kunststof zal naar verwachting verdrievoudigen”

foto-1-recyclepro-opening-polen-kopieren
Lees het gehele artikel

Er gebeurt veel in de wereld van kunststofrecyclage. Verschillende landen sluiten hun grenzen voor plastic afval, bedrijven worden ‘groener’ en de consument wordt geïnspireerd om mee te doen. Van Werven heeft kunststofrecyclage al veel langer op zijn agenda en speelt in op alle veranderingen. Wat is volgens het bedrijf de toekomst? Ton van der Giessen, CEO Van Werven, geeft zijn visie.

Waarom vestigt Van Werven zich door heel Europa?

“Voor continuïteit in de afzet van recyclaat moeten we goedkoper zijn dan primaire grondstof. Hiervan is de prijs over de hele wereld nagenoeg gelijk. Of je primaire grondstof koopt in Amerika, Azië, België of Nederland, de basisprijs maakt geen verschil. Alleen volumegrootte of transportkosten hebben daar nog invloed op. Daarnaast moeten we goedkoper zijn dan afval dat vaak nog wordt verbrand of gestort. Dit laatste valt of staat met de nationale wet- en regelgeving. In landen waar je voor een paar euro je afval kan storten, bestaat er voor ons geen businessmodel. Maar als een land belasting gaat heffen op het storten van afval, zoals in Engeland, of een sorteerplicht instelt voor recycleerbaar afval, zoals in Duitsland, wordt het interessant voor Van Werven. Uiteindelijk moet het aantrekkelijker zijn om het recycleerbaar afval naar ons te brengen, dan naar de stortplaats of een verbrandingsoven. Een idealist zou het nog wel willen brengen, maar de meerderheid werkt niet mee als het meer geld of moeite kost. Omdat we grote volumes recyclaat nodig hebben, vestigen we ons in verschillende landen waar het businessmodel economisch haalbaar is.”

Waarom heeft Van Werven zo’n groot volume recyclaat nodig?

“In het kort gezegd, om een speler te kunnen zijn in de markt. Onze visie is gericht op hoogwaardig terugzetten van het recyclaat in nieuwe producten. Anders gezegd, van een tuinstoel weer een tuinstoel maken en van buizen weer buizen. De voorwaarde is dat er hoogwaardig recyclaat geleverd wordt. Daarom halen wij uit de gemengde stroom kunststofafval die bij ons binnenkomt, vijftig verschillende eindproducten. Als we naar een industrie gaan met een monster en we op jaarbasis 500 ton kunnen leveren, wordt er geantwoord dat we terug mogen komen als we minimaal 2.000 ton kunnen leveren. Immers, voor een kleine hoeveelheid gaan ze hun productieproces niet veranderen. Wij hebben grote hoeveelheden nodig, daarom zijn we naast België in nog vijf andere landen actief. Onze uitdaging is niet het verkopen van ons eindproduct, wel het vinden van voldoende plastic afval.”

Welke mogelijke effecten kunnen van grote invloed zijn op de toekomst van Van Werven?

“De Europese regels hebben zeker effect op onze onderneming. Neem bijvoorbeeld het verbod op de productie van eenmalige plastic wegwerpproducten. Dit is het begin van een visie die veel verder doorgetrokken kan worden. Wat zou het effect zijn als ‘groene’ primaire grondstof de toepassing wordt in Europa? De vraag naar kunststof zal naar verwachting tot 2050 nog verdrievoudigen. Enerzijds door de groei van de wereldbevolking en anderzijds door de groei van de welvaart. Bovendien worden er veel meer toepassingen van kunststof gemaakt. Neem bijvoorbeeld de bouwindustrie. Veel kunststof producten hebben daarin een lang leven. Mooi natuurlijk, maar dat betekent ook dat niet alles van recyclaat kan worden gemaakt. Daarvoor is er gewoon weg te weinig plastic afval! Anders gezegd, wordt in de toekomst, de primaire industrie, de afnemer van recyclaat om een ‘groene’ basisgrondstof te kunnen leveren? Zo kan zij bovendien de hoeveelheid aan CO2-emissie verminderen die bij de productie van primaire grondstof vrijkomt.”


Van Werven is een 74 jaar oude Nederlandse familieonderneming met activiteiten in de infra, afvalinzameling en recyclage, bio-based products en kunststofrecyclagebranchee. In de recyclage van gebruikte harde kunststoffen is Van Werven met zijn zes vestigingen in Noord-Europa (Nederland, België, Engeland, Ierland, Zweden en Polen) marktleider in Europa. Zo werden vorig jaar met de volledige Europese Van Werven kunststofrecyclagevestigingen 125.000 ton diverse, nieuwe hoogwaardige grondstoffen gemaakt die ook na gebruik weer keer op keer opnieuw kunnen worden gerecycleerd. Zoals in meerdere andere landen werd er naast de eerste sorteerinstallatie in België (Lanaken) vorig jaar op dezelfde plek in een heuse fabriek geïnvesteerd die vandaag 100% PUUR Belgische grondstoffen maakt! Vanaf april heeft Van Werven er zijn tweede sorteerinstallatie in gebruik genomen, zodat de fabriek volledig optimaal kan beleverd worden.


‘De vraag naar plastic producten zal van nu tot in 2050 verdrievoudigen’. Dat is de voorspelling. Oorzaken van deze stijging zijn de groei van de wereldbevolking en de toenemende welvaart in meerdere werelddelen. Daarnaast groeit ons ‘plastic bezit’ door de toepassing van lang cyclische plastic producten in bijvoorbeeld de bouw. We moeten dertig keer zoveel recyclen, om in 2050 driekwart van al het plastic afval op de wereld opnieuw te kunnen gebruiken. Om in 2050 echter aan de voorspelde vraag te kunnen voldoen, is er alsnog twee keer zoveel primaire grondstof nodig. Kortom, ‘100% circulair zijn’ vraagt om meer maatregelen en alternatieven.

Van Werven start plastic recycling in Zweden

naamloos-1-kopieren
Lees het gehele artikel

Van Werven is sinds 2 januari ook in Zweden actief. Vanuit de plaats Sexdrega zal Van Werven Sweden AB gemengde harde kunststoffen sorteren en vanaf medio 2019 verder opwerken tot hoogwaardige grondstoffen.

Vijftien medewerkers zijn dagelijks actief om de kunststoffen te sorteren. Van Werven start met het verwerken van zo’n 20 miljoen kilo kunststoffen per jaar en wil dit in de toekomst verder uitbouwen. De nieuwe vestiging in Zweden is de vijfde locatie waar Van Werven plastics recyclet. Het bedrijf startte twaalf jaar geleden in Nederland en is inmiddels ook actief in België, Engeland en Ierland. Naast de nieuwe vestiging in Zweden wordt ook in Polen een nieuwe locatie gebouwde die in april dit jaar klaar zal zijn.

Duurzame businessmodellen

Ton van der Giessen, managing director: ”Het starten van een nieuwe vestiging is alleen mogelijk in landen waar de overheid duurzame businessmodellen stimuleert. Ons doel is de kringloop zoveel mogelijk lokaal te sluiten. Dat is de reden dat we het volledige recyclingproces ook in Zweden organiseren. Daarmee voorkomen we dat er primaire grondstoffen worden gehaald van de andere kant van de wereld en behouden we de herbruikbare grondstoffen voor de Europesche markt. Zo’n lokale aanpak zorgt ook op logistiek vlak voor economisch rendement én voor een kleinere ecologische voetafdruk.” Van Werven recyclet inmiddels op deze manier 150 miljoen kilo plastic per jaar en bespaart daarmee ruim 3,5 miljoen kilo aan CO2 emissie.