Tagarchief: Transportband

Indrukwekkende demonstratie in Son.

IMG_3092
Lees het gehele artikel

Sommige innovaties moet je gewoon gezien hebben. De enorme dieplader van Smet Rental uit Verrebroek die we als eerste tegenkomen op het terrein van Baetsen Recycling in Son zorgt al voor de voorpret. Als we een stuk verder het terrein op lopen, zien we een gele gigant, die zich lustig door bergen afval heen vreet. We zijn uitgenodigd door Philippe Potier van Smart Equipment, importeur van het Finse merk TANA, om ons op de hoogte te laten stellen van alle innovaties.

Aangekomen bij het mobiele gevaarte worden we voorgesteld aan Lucas Cuypers, application manager bij TANA. Hij heeft meegeholpen in het ontwikkelingsproces van de 440DT Eco. “Ik reis de wereld rond voor TANA om feedback van klanten te verzamelen en op locatie support te bieden. De suggesties en wensen van de klanten vertaal ik richting het TANA hoofdkantoor. Dat er ook daadwerkelijk serieus mee omgesprongen wordt, daar is deze 440DT Eco het ‘levende’ bewijs van”, aldus Cuypers.

Een ronde om de machine

Als eerste wijst Cuypers ons op de nieuwe touchdisplay. “Je ziet meteen de gebruiksvriendelijke interface, waarop in tekst en beeld precies te zien is wat er gebeurt. De hydromotoren hebben een elektrische terugkoppeling, zo kan de machine optimaal draaien, dus zo snel mogelijk met zo min mogelijk verbruik.” Ook nieuw is de rotor in deze machine. “Deze heeft nu 44 tanden in plaats van de gekende 33 tanden. Het mooie is dat deze rotor ook retrofit gemonteerd kan worden op oudere brekers.” Ook de hoogte onder de rotor is sterk verhoogd: Cuypers legt uit dat hiermee voortaan blokkades voor­komen worden. “Dat de capaciteit van de breker hoger is geworden door het toegenomen aantal tanden, spreekt voor zich.” Het transportbandgedeelte is volledig nieuw ontworpen en bestaat uit twee delen, met ieder een aparte snelheidscontroller. “Op het bovenste deel zit nu standaard een nieuw weegsysteem. De magneet hangt nu hoger, waardoor er meer ruimte is voor een container onder de band. De afstand tussen magneet en transportband is nu hydraulisch in te stellen, tevens kan er voor zowel links als rechts uitwerpen van ijzer gekozen worden”, somt Cuypers op. De transportband is nu zelf­dragend, dus zonder kettingen. “Daarmee wordt het mogelijk om de transport­band neer te laten voor servicedoeleinden”, licht hij toe.

De gebruiksvriendelijke interface, waarop in tekst en beeld precies te zien is wat er gebeurt.

Nog efficiënter

De achterkant van de machine is voorzien van een verhoging, waardoor er geen materiaal voortijdig op de band terecht kan komen. Aan de zijkant bevinden zich verschillende kuiskammen die op de achterzijde van de rotor gemonteerd kunnen worden. “De achterwand van de breekkamer heeft ook een upgrade gehad, van een gelaste versie naar een verwisselbare versie. De grote bouten aan de buitenkant van de breker zijn daar de stille getuigen van. “De machine is te configureren voor de meest ideale breekgang, van fractie 50 mm tot 400/500 mm.” Ook bijzonder is het motorcompartiment, dat zich los van de breker bevindt. “Er kan lucht doorheen, er blijft minder vuil steken en vuil dat er zit, is meteen zichtbaar. Zo voorkom je brand. Alles is volledig open en bereikbaar.”

Lucas Cuypers toont ons de zeer complete interface die via de cloud in verbinding staat met de machine op de werf.

ProTrack maakt de machine ‘connected’

TANA zou TANA niet zijn als er niet volledig meegegaan zou worden in de huidige tijd van connectiviteit. In de kantine klapt Cuypers zijn laptop open en laat ons kennis maken met de monitoringsoftware (ProTrack), die via de cloud in verbinding staat met de machine die buiten draait. Een duidelijke, geanimeerde interface laat de machine geheel virtueel zien. “Alle processen in de machine kun je hier monitoren”, legt Cuypers uit. “Ook de interactie met machine is direct zichtbaar, tot op het niveau van het indrukken van een knop of het verdraaien van een schakelaar. Alle drukken en temperaturen worden uitgelezen, elke sensor is via IoT verbonden met deze interface. Op deze ­manier kan er gerapporteerd worden naar het management, niet alleen over de staat van de machine, maar ook over de verwerkte hoeveelheden afval. Zo kan er perfect gemeten worden wat de performantie is.”   

Het ‘eindeloze’ gemak van de transportband

rcp1-algemeen-1-kopieren
Lees het gehele artikel

Probeert u zich eens voor te stellen hoe het leven op de werf zou zijn zonder de transportband. Materiaal zou met de hand verplaatst moeten worden van A naar B, met oprijplanken, kruiwagens en veel mankracht. Het is bijna niet te berekenen hoezeer dit de continuïteit van het werk zou schaden, hoeveel extra tijd en kosten dit met zich mee zou brengen. Toch was het voor de komst van de transportband de enige methode.

De transportband, al dan niet in een mobiele variant, heeft het werken sneller en efficiënter gemaakt. In de recyclagesector is de ‘conveyor’ niet weg te denken en is het materiaal waarvan de band gemaakt is opgewassen tegen de grillige lading die er getransporteerd moet worden. Grote stukken, kleine stukken, scherpe materialen, olie en vet of chemicaliën, het mag een goede transportband niet deren. We vinden het eigenlijk al normaal, toch is de transportband ooit ergens als eerste ingezet. We nemen u mee doorheen de geschiedenis.

We schrijven 1892 …

In 1891 begon de uit New York afkomstige Thomas Robins Jr. met het uitwerken van een idee voor een transportband om kolen en erts te transporteren. Opdrachtgever was niemand minder dan Thomas Edison, die een efficiënte manier zocht voor het transporteren van delfstoffen voor zijn Edison Ore-Milling Company in Ogdensburg, New Jersey. De door Robins ontwikkelde transportband was een dermate goede innovatie, dat hij er in 1900 de hoofdprijs mee won op de Exposition Universelle in Parijs. Dit was een wereld­tentoonstelling die werd gehouden ter viering van alles wat in de afgelopen eeuw was bereikt en om ontwikkeling in de volgende eeuw te promoten. Daar bleef het echter niet bij. Ook op de Pan-American Exposition en Saint Louis Exposition ging Robins met de eerste prijs naar huis. Reden voor hem om een eigen bedrijf te starten, de Robins Conveying Belt Company, later de Robins New Conveyor Company, nu bekend onder de naam ThyssenKrupp Robins (Colorado, USA).

Overal toepasbaar

Transportbanden

De transportband is het kloppend hart van de recyclagesector.

 

In 1905 ontwierp de in Ierland geboren Richard Sutcliffe de eerste transportband voor de kolenmijnen. Sutcliffe, zelf werkzaam geweest in Ierse kolen­mijnen in de periode van 1857 tot 1885, had in 1892 al de uitvinding van ‘s werelds eerste kolensnijder op zijn naam staan. Hij werkte inmiddels in Engeland en had zich ten doel gesteld de mijnindustrie te moderniseren. De ondergrondse transportband die hij in 1905 presenteerde, spaarde de mijnindustrie veel tijd en geld. Onder de naam Richard Sutcliffe Ltd startte hij in Horbury bij Wakefield zijn bedrijf in transportbanden, speciaal voor de mijnindustrie en assemblagebedrijven. De transportband begon wereldfaam te krijgen en bleek geschikt te zijn voor meerdere industriële toepassingen.

“Elke kleur auto leverbaar, vermits hij zwart is”

Een uitspraak van Henry Ford, die weleens de vader van de lopende band genoemd wordt. Dat dit niet waar is, blijkt uit bovenstaande tekst, echter was Henry Ford wel de eerste producent van automobielen die in 1913 de lopende band inzette om sneller en efficiënter auto’s te kunnen produceren.  In de Ford Motor Company’s Highland Park fabriek in Michigan veranderde het werken voorgoed. Daarmee was de toon gezet voor de rest van de (automobiel)industrie.

Van ‘Turnover’ naar ‘Multi Layer’

Om aan te komen bij het principe van de huidige transportbanden, dienen we de Turnover Belt, ofwel de Möbius Strip Belt te vermelden van de B.F. Goodrich Company. In 1957 patenteerden zij deze transportband, die in plaats van recht verbonden, een halve slag maakt. Het idee hierachter was dat de band een langer leven zou kennen, omdat het gehele oppervlak aan slijtage blootgesteld kon worden. Dit idee werd ingehaald door de meerlaagse, recht-toe-rechtaan banden, die door de samenstelling van het materiaal hun slijtvastheid verkrijgen. In 1970 patenteerde het bedrijf Intralox (Louisiana, USA) een volledig uit kunststof bestaande transportband, met een meerlaagse modulaire opbouw. Een toplaag, een karkas en een onderlaag, waarbij het karkas (geweven metaal met ketting en inslag) zorgde voor de treksterkte, de onderlaag en toplaag bestonden uit rubber en kunststof, aangepast aan de toepassing. Daarmee werd de basis gelegd voor de transportbanden die wij vandaag kennen, waarbij de ontwikkeling van de verschillende lagen niet heeft stilgestaan. Met name de toplaag wordt tegenwoordig als maatwerk geleverd, afhankelijk van de soort materialen die getransporteerd moeten worden. Het karkas is niet alleen beschikbaar in metalen weefsel, maar ook uit moderne kunststoffen geweven, zoals polyester, nylon en aramide (met Kevlar® versterkt). De transportband is zowel letterlijk als figuurlijk een product zonder einde. Wie weet welke innovaties de toekomst zal brengen?