Magazines / Nr 02 2020 BE

Nr 02 2020 BE

CTRL+ALT+DEL

U kent ze wel, die toetsencombinatie die we indrukken op het klavier als de computer vastloopt. Dat is net wat het coronavirus ook gedaan heeft. De meeste bedrijven hebben er een maand hun tanden op stuk gebeten om een manier te vinden om hun medewerkers weer veilig aan de slag te laten gaan. Voor een groot stuk van de afvalinzamelaars en verwerkers was dat niet het geval. Als essentiële sector trotseerden zij elke dag nu niet alleen wind en regen maar ook het coronavirus.

Een vast applausmoment om acht uur was er niet, maar de oproep van verschillende instanties om ook aan vuilnismannen onze dankbaarheid te tonen werd gretig opgevolgd. Het besef dat ze waardevol werk verrichten was groter dan ooit. De opgestoken midden-vingers die hen normaal te beurt vallen tijdens een ophaalronde, werden nu vervangen door opgestoken duimen en een bonte verzameling van kindertekeningen en boodschappen. Een prachtig hart onder de riem. Hopelijk is deze mentaliteitswijziging er een die blijft, want het werk dat die mensen verzetten is elke dag even waardevol, corona of niet. Even rebooten kan dus ook een positieve impact hebben.

Helaas ging dit groter respect voor het werk dat de afvalverwerkende sector verzet gepaard met een grotere laksheid in het opvolgen van de regels rond sorteren. Wat er nu precies in welke vuilnisemmer thuishoort, was kennis die naarmate de lockdown vorderde steeds verder wegzakte in het geheugen. Het leek of we maar een beperkt aantal voorschriften van overheidswege tegelijk kunnen slikken. En dan spreken we nog niet over de duizenden handschoenen en mondmaskers die we nu zomaar op straat hebben achtergelaten. Waarom? Dat de overheidsinstanties naar de inzamelaars en verwerkers kijken om tot voorbeeldig gescheiden afvalstromen te kijken is uiteraard toegestaan. Maar een crisis als deze bewijst dat we ook moeten blijven hameren op scheiding aan de bron. Op mensen die zelf hun verantwoordelijkheid moeten nemen voor een beter milieu. CTRL+ALT+DEL dus.

Het spreekt voor zich dat ook onze bedrijven niet geheel ongeschonden uit de coronalockdown zullen komen. Alles moet weliswaar draaiende blijven in een essentiële sector, impact was er sowieso. Minder werk in de bedrijven, betekent ook minder werk voor de afvalinzamelaars die daar passeren en voor iedereen die betrokken is in de verwerking. Minder werk in bedrijven wil ook zeggen minder vraag naar de recyclaten waar onze sector met man en macht aan werkt. De kunststofverwerkers moeten dan ook nog eens opboksen tegen de sterk gedaalde olieprijzen waardoor virgin materialen aanzienlijk goedkoper geworden zijn. Dit is nu de echte CTRL+ALT+DEL die moet volgen. De prijs van een product moet in de toekomst gaan afhangen van de duurzaamheid van zijn karakter. Recycled content, ecodesign, recycleerbaarheid moeten de parameters worden. De populariteit van gerecycleerde materialen mag niet afhangen van voor hoeveel een ton olie op de wereldmarkt over de toonbank gaat. De Europese Green Deal geeft alvast die voorzet. Laten we er nu versneld werk van maken. Drukken we samen op die knoppen?

Ik wil graag een proefexemplaar of abonnement.

Ik wil graag een: