Magazines / Nr 02 2018

Nr 02 2018

Afval stopt niet aan de grens
Dat u Vlaanderen sterk gemaakt heeft in afvalwerking staat als een paal boven water. In heel wat domeinen mogen we ons als kleine stip binnen het grote Europa of ja zelfs op de wereldkaart koploper noemen inzake technologie en verwerking. Met deze editie krijgt de Vlaamse sector er een extra exportproduct voor de circulaire economie bij. RecyclePro, het vakblad voor de afval- en milieusector, zal voortaan immers ook verspreiding over de landsgrenzen naar Nederland kennen. Een ideale kruisbestuiving om te tonen hoe onze mooie industrie vandaag floreert onder de transitie naar een circulaire economie. Anderzijds zullen enkele voorbeelden van afvalverwerkingsprocessen van onze Noorderburen mogelijk ook hier inspiratie kunnen teweegbrengen.

Dat deze stap er komt hoeft niet te verwonderen. Willen we de volgende stappen naar een circulaire economie willen zetten, dan zullen we ook verder moeten durven kijken dan onze eigen achtertuin. Afval stopt immers niet aan de grenzen. Door de ban van China op bepaalde afvalstromen mag de wereld dan precies een beetje kleiner geworden zijn, om ervoor te zorgen dat er nu in Europa geen afvalberg ontstaat zullen we de handen in elkaar moeten slaan. Een mooi voorbeeld daarvan is het Nederlandse Van Werven dat met zijn investering in de Belgische vestiging in Lanaken hier heel lokaal capaciteit genereert. Zo kan het kunststofafval dat anders richting het Verre Oosten zou vertrekken, een tweede leven gaan leiden onder dezelfde kerktoren.

Maar hoe hard er ook gewerkt wordt aan nieuwe oplossingen vanuit de sector, er blijven nog altijd problemen bovendrijven. Neem nu het restafval. Dat de strategie om meer in te zetten op hergebruik en recyclage op lange termijn zal lonen, daar twijfelt niemand aan. Maar door de teruggeschroefde capaciteit van verbrandingsovens en stortplaatsen en het overschot dat niet meer naar China verdwijnt, bouwen zich hier meer overschotten op dan we kwijt kunnen. Terwijl een verbrandingsoven eventjes over de grens, in Vlaanderen zijn we die zo over, welke kant we ook uitrijden, net met een tekort kan kampen om op volle capaciteit en dus rendement te kunnen draaien. Een Europese aanpak zou wat dat betreft voor verbetering kunnen zorgen.

Hetzelfde kan gezegd worden van de discussie van statiegeld. In Nederland lijken ze alvast gewonnen voor het idee. De industrie krijgt nog respijt tot 2021 om zich te herpakken en zijn kunststofafvalberg te verkleinen. Zo niet volgt de invoering van statiegeld op plastic flesjes. Dat er geen Europees beleid is, kan net weer voor onnodige concurrentie zorgen in grensregio’s, waar de prijsverschillen zich kunnen laten voelen. Maar het zal ook voor logistieke problemen zorgen? Waar moet het afval naartoe van producten die niet binnen het systeem van statiegeld passen omdat ze elders gekocht zijn? Circulaire economie vraagt dus om meer synergie. Niet alleen op het afstemmen van vraag- en aanbod, maar zeker ook tussen verschillende landen.

En dan kan een beetje redactionele verbroedering tussen Vlaanderen en Nederland toch geen kwaad?

Veel leesplezier!

Ik wil graag een proefexemplaar of abonnement.

Ik wil graag een: