Magazines / Nr 01 2018

Nr 01 2018

Zolang hij klauwen heeft
Dat dierlijk magnetisme dat China uitoefende op afval- en recyclagestromen lijkt op zijn laatste benen te lopen. In 2016 mocht het land zich nog met voorsprong de grootste importeur van post-consumer afval noemen, er haalde zelfs niemand anders de finishfoto. Sinds vorig jaar is de balans aan het kantelen geslagen. Er werd in het verleden te weinig kritisch gekeken naar de transporten die de grens overstaken. De leeuw had honger. Maar vorig jaar begon hij schijnbaar uit het niets luidkeels te brullen en ging er een schokgolf doorheen de wereld van afvalinzamelaars en -verwerkers. Strengere acceptatiewaarden werden aangekondigd. Nochtans zat dit eraan te komen.

Het is de Chinese president Xi Jinping weldegelijk menens om het Kyoto-verdrag ten uitvoer te brengen en een uitgebreide milieuwetgeving op punten te stellen. Om ook kleinere bedrijven die het minder nauw nemen met deze groene overwegingen in het gareel te laten lopen is het afsnijden van de toevoerlijnen vanuit het buitenland een uitstekende zet. Een zet die ook de eigen inzameling en recyclage een boost kan geven. En voor nieuwe importlicenties komen enkel conformisten in aanmerking. Maar als sector dragen wij ook zelf boter op het hoofd. Heel wat afvalpartijen die de oversteek maakten beantwoordden niet aan de vooropgestelde vervuilingsgraad. Wat corrupte ambtenaren en weinig onderlegde operatoren lieten passeren, daar roept de Chinese overheid nu een halt aan toe.

Dat de leeuw begint de klauwen zal ieder exporterend land zonder uitzondering doen bloeden. Toch is er hoop dat net Vlaanderen het op een oppervlakkige wonde kan houden. Door het strenge beleid van onze overheid staan we verder dan andere regio’s om te kunnen beantwoorden aan de nieuwe grenswaarden. Misschien nog niet vandaag, maar morgen loert al aardig om de hoek. En de technische knowhow die kan zeker van hier komen. Maar meer nog dan ons dubbel te plooien voor de eisen van China, moeten we de ban zien als een opportuniteit voor de hele sector hier. Wie in circulaire termen wil denken, moet immers vooral lokaal zijn ankers kunnen uitslaan. Want hoe milieuvriendelijk is recyclage als er een vrachtschip voor naar China moet vertrekken? Dan kunnen we beter alternatieve scenario’s van eigen kweek uitdenken.

De Vlaamse overheid heeft in elk geval prioriteit gemaakt van de transitie naar de circulaire economie. Dat is een begin, waar hopelijk ook de nodige fondsen zullen tegenover staan om te experimenteren met nieuwe manieren om onze eigen recyclagestromen een tweede leven te geven. Kunststof flessen die een vuilniszak worden bijvoorbeeld. Of papier dat voor het karton kan zorgen dat we nodig hebben om al die pakjes rond te sturen. Zonder de alles verzwelgende aantrekkingskracht vanuit China zullen de materialen er voor beschikbaar zijn. Met de Green Deal Circulair Aankopen worden bedrijven in elk geval al aangespoord om groener te investeren. Het volume van China zullen we nooit kunnen halen, maar met de creativiteit, de expertise en de drive van onze ondernemers is er heel veel mogelijk.

Veel leesplezier!

Valérie Couplez

Ik wil graag een proefexemplaar of abonnement.

Ik wil graag een: